Ich hab’ mein Herz in Heidelberg verloren. Al waas ich nog ein kind, ich huer het mien vader nog zinge, dees iërste regel van ein aod Duits leedje. Waem de zenger waas zooj ich kinne opzeuke, mer ich hoof het neet te weite. Ich vraog mich aaf of pap het waal wis. Of hae de tekst van leedje gans kós, weit ich ouch neet. Mich zeen in eder geval allein dees beginregel biegebleve en ouch de regel die dao op mós rieme: 'Ich war verliebt bis über beide Ohren.' Mien vader waas geine zenger, as hae zóng veel het dus op, zeker as det ouch nog in ein vraemdje taal waas. Ich kan het neet bewieze, mer ich dink det zien zinge mien leefdje väör taal haet opgepoeëktj. Mien belangsjtèlling väör Heidelberg is begós bie mien vader, det weit ich waal zeker. Eigelik höb ich mien gans laeve róndjgeloupe mèt het idee väör zelf de plaats te gaon bekieke woeë se tot äöver allebei dien oere zoeë verleefdj kins waere det se d'r ein leedje äöver meuks.
Dit jaor waas het dan zoeë wied: Ellie en ich zeen vief daag in Heidelberg gewaest. De binnesjtad duit aan Mesjtreech dinke, is allein groeëter en monumentaler. Net boete de sjtad ligktj taege eine bergwandj de imposante ruïne van Schloss Heidelberg, ein good óngerhaoje kolossaal monument. Dao höbbe Ellie en ich eine middig róndjgezjworve zónger ós ouch mer ein moment te vervaele. Waat de Maas is väör Mesjtreech, is de Neckar väör Heidelberg. We haje de fietse bie ós, dus we hóbbe fietsendj langs het water ouch get van de ómgaeving gezeen. Prachtige, aoj dörpe mèt opgeknapdje vakwerkhoeze, de moere gesjiljerdj in leef pastelkläöre, nueje dich oet wie ein twiëdje Lorelei: Kóm en geneet van ós.
Höbbe Ellie en ich oos hert in Heidelberg verlaore? Nae det wore we taege ein miër as vieftig jaor geleje al kwiet. Waal hób ich mien zomervest verlaore, baove bie het kesjtiël. Ellie is zónger zónnebril thoesgekómme. De lètste daag verlaore mèt fietse langs de Neckar. Dus noe mótte we nog èns trök väör te zeuke.
2026, waek 28
