Ellie en ich wore aan de haof begós. Ich waas väör het hoes aan het sjnuie wie ein vrouw van middelbare doon mèt ein jónge hóndj bie mich sjtopdje. Ik kós häör van zeen. 'Väöl werk,' zag ze. 'Mer gae höbtj waal ein sjoeëne tuin mèt al die blome.' Ich haaj het in de móndj väör häör te corrigere en 'haof' te zègke, mer ich zag mèt naodrök: 'Haof en blome zeen ein hobby van Ellie en mich.' Ze wees nao de junkerkes. 'Die sjtónge väörig jaor prachtig te bleuje. Alle kläöre doorein. Höb se dao toevallig ein paar sjäötjes van?' Ich wees nao de gróndj en zag: 'Hie sjtaon get jóng plantje. As se wils, kins se d'r dao waal ein paar van höbbe.'
De hóndj kwoom nao mich haer väör aan mich te sjnuffele. De vrouw trok aan de reem en commandeerdje: 'Hier, Selvo. Laat die mijnheer met rust.' Ich keek häör verwónjerdj aan. Ze begreep mich neet. 'Hae duit niks,' sjtèldje ze mich geröstj. 'Mer hae is hiel noesjierig. Det höbbe alle beagles, het zitj in det saort.' 'Ein Hollandjs ras, zeker?' vroog ich ónnuezel eweg. 'Hollandjs ras? Wie kómtj gae daobie? Ómdet hae noesjierig is?' Ze keek nao mich asof ze dach det mich get mankeerdje. 'Nae, doe sjprooks Hollandjs taege dae hóndj. Daoväör.' Hiel lang geleje höb ich èns eine column äöver det óngerwerp gesjreve, mer det zooj die vrouw waal neet weite. 'Waat mót ich angers kalle taege eine hóndj?' vroog ze. 'Ingels?' Ze klónk ein bietje getraoje.
'Gewuen plat, mesjien,' sjtèldje ich väörzichtig väör. 'Gae dinktj det huunj plat versjtaon?' vroog ze. Ze keek mich dónker aan. 'Höbs se het al geprobeerdj?' zag ich. Of ze oetgekaldj waas äöver det óngerwerp? Inèns goeëdje ze de kop nao achter en zag: 'Ich gaon effe thoes ein dueske haole väör die plentjes in te doon. Ich bèn zoeë trök. Kóm jóng, wae gaon heivers.' De hóndj sjpróng op en trok häör mèt. Ze keek mich mèt klötsouge aan: 'Hae versjteit echt plat. Ich gaef hem op väör Veldeke. Liërtj hae het ouch nog sjrieve.'
2026, week 13
