Welbeschouwd leven we in een vreemde, om niet te zeggen idiote, wereld. Enkele rare, enge mannetjes maken hele volksstammen het leven zuur en bepalen voor een groot gedeelte ook onze gedachtewereld en ons geluksgevoel. Aan de andere kant van de oceaan draait een gevaarlijke gek, die meent dat hij Jezus Christus is, aan de knoppen. In betere tijden werd zo’n losgeslagen mafkees acuut veilig opgeborgen in een krankzinnigengesticht, op de afdeling waar ook Napoleon en Hitler een kamertje hebben. Nu acteert deze gek als een wereldleider die vrijelijk de paus een verbale oorvijg mag geven. Op ons eigen continent trekt een moordende maffiabaas uit Moskou aan de Russische touwtjes en stuurt al vier jaar lang meedogenloos elke dag verwoestend explosief spul op zijn buurland af. Ooit werd er optimistisch gesproken over globalisering en een maakbare samenleving. Echter, de grote wereld is allesbehalve maakbaar en blijft met zulke presidentiële, misdadige idioten onvoorspelbaar. Laten we daarom ons eigen, kleine wereldje maar zo gezellig mogelijk houden en zaken niet op de spits drijven.
In ons wereldje voeren wijzelf de regie en kunnen wij stappen zetten die ons leven een feestelijk karakter geven.
Uitgesproken feestelijk, en maakbaar tot op zekere hoogte, is bijvoorbeeld het moment dat twee jonge mensen voor elkaar kiezen. Zij gaan samenwonen of geven elkaar ‘officieel’ het jawoord geven. De viering hiervan symboliseert een nieuwe fase in hun leven waarbij afzonderlijke, smalle paden samensmelten tot één breed nieuw pad. In Limburg vieren jaarlijks zo’n 3.500 stellen hun trouwdag. Door heel de provincie zijn er prachtige plekken waar in een romantische ambiance verliefde paren samen met familie en vrienden vieren dat zij één en dezelfde weg gaan bewandelen. Medio april kon zo’n aparte trouwlocatie bijvoorbeeld worden bezocht in Grathem waar kasteel Groot Buggenum open dag had. Het kasteel is een unieke locatie met een rijke historie. De voormalige eigenaar professor Helmut Hentrich liet dit cultureel erfgoed na aan de provincie Limburg onder het motto “Es soll leben”. Daarmee raakte hij de juiste snaar. “Es soll leben”: eerbied voor en instandhouding van alles wat waarde heeft, ook een kasteel met een kleurrijk, onderscheidend interieur uit alle hoeken van de wereld. Behoud van het kwetsbare, indachtig de spreuk van Lucebert “Alles van waarde is weerloos”.
Waar je zodra je ouder wordt tegenop loopt, is de relatieve maakbaarheid van het verlaten van deze wereld. Frappant en een beetje confronterend vond ik het samenvallen van de open dag bij de schitterende trouwlocatie in Grathem, met een open dag in de Ooleander in Herten waar een tweetal uitvaartondernemingen hun diensten- en productenpallet etaleerden. We gingen er met een gezonde nieuwsgierigheid naar toe. Uiteindelijk komen ook wij een keertje aan de beurt en je wilt vooraf toch een beetje aan sfeer snuiven doen. Op het moment suprême ben je er weliswaar bij, maar krijg je er niks van mee. Om eerlijk te zijn, en dat klinkt heel gek, vond ik het er best gezellig. Met de uitvaartondernemers ontspon zich een onderhoudend gesprek waarbij ik me enkele keren flink moest inhouden om niet uit de bocht te vliegen. Zwarte humor ligt nu eenmaal voorop het puntje van de tong. Maar het is een geruststelling dat je weet dat zaken goed kunnen worden geregeld en dat je netjes op je laatste reis wordt uitgezwaaid.
Veel lastiger lijkt me de periode vooraf. We kunnen niet in een glazen bol zien op welke wijze we in de laatste levensfase terecht komen. Via onder meer ouderenorganisaties en de huisarts is informatie te krijgen over dat laatste hoofdstuk. Daar mag goed over nagedacht worden, want er komt in principe geen herkansing. Weet wel: veel, maar niet alles is maakbaar en loslaten is een kunst.
