Regelmatig zie ik ‘reclame’ voorbijkomen van de Stichting DierenLot. DierenLot is een (van de) stichting(en) voor dierenhulp met een heel nobel streven, namelijk het helpen van dieren in nood.
Om dat te kunnen doen is geld nodig, want
het draait primair op vrijwilligers die alle dieren in nood proberen te helpen. Goed werk dus.
Tegelijkertijd is er een lastig en complex deel van het verhaal. De vrijwilligers zijn zeer gedreven en betrokken en hebben er alles voor over om dieren in nood te helpen. Echter in heel veel gevallen doen zich daarbij situaties voor waar het erg ingewikkeld kan zijn om in te schatten wat verstandig is om te doen.
Mensen die deze helpers bellen hebben vaak iets vastgesteld waar zij van vinden dat er hulp geboden moet worden. En aangezien de meeste mensen die hulp zelf op dat moment niet kunnen of willen bieden bellen ze anderen.
Daarmee leggen ze de zorg en verantwoordelijkheid van datgene wat ze zorgelijk vinden bij “de volgende”. Die volgende is dan vaak die vrijwilliger die een verstandige inschatting moet maken van de situatie.
Heel veel afwegingen zoals: Kan ik passende hulp bieden? Kan ik het dier redden of beter (laten) maken? En kan ik dat uitleggen aan de beller die alarm sloeg? En wat zijn de kosten die daarbij komen kijken?
Bellen en alarm slaan zijn in deze hele eenvoudige en snelle stappen, waarvoor je bijna geen verantwoording hoeft af te leggen. De vrijwilliger die wordt gebeld heeft het al een stuk moeilijker. Goed inschatten wat er aan de hand is en daarnaar handelen. Nog moeilijker: uitleggen aan een beller als je er iets anders over denkt qua perspectief en prognose dan de beller. Want dat is een “slecht nieuws gesprek”. En daar zijn heel veel cursussen voor (nodig). Zegt men.
Al gauw wordt dan overal snel ja op gezegd, want dan vermijd je lastige situaties en kan alles verder.
Bovendien is de pers gemiddeld erg snel aanwezig als er onrust en discussie ontstaat in dit soort emotionele zaken. Als zij er lucht van krijgen of er juist bewust bijgehaald worden en er extra aandacht aan wordt gegeven levert dat veel lezers op zonder enig direct belang, maar wel met ontzettend veel eigen meningen. Veelal niet gehinderd door enige kennis van zaken.
Terug naar de vrijwilliger die gaat besluiten om een ziek, zwak of misselijk vogeltje, egeltje of ander dier op te halen en in te laden. Alles met de beste bedoelingen. Maar vaak erg ingewikkeld.
Hetzelfde geldt ook voor de brandweer die uitrukt om een kat uit de boom te halen. Degene die daarvoor belt is er altijd zeker van dat die kat het zelf niet meer kan, wil of durft. En de spuitgasten rukken dus uit. Ik ben ervan overtuigd dat verreweg de meeste katten heel veel geduld hebben, in ieder geval veel meer dan de verontruste mensen die toekijken, en zelf echt wel weer uit een boom komen “als de nood / honger aan de man komt”. Ik denk dat ze ook weten dat meewarig miauwen extra aandacht trekt. Misschien moeten juist dan de mensen die daar slecht tegen kunnen eerst wat geduld oefenen en kunnen ze zich beter een tijdje terugtrekken in plaats van te snel onrust te zaaien.
Al met al zijn dit zaken die erg veel geld kosten. En bij iets langer nadenken valt hierbij in veel gevallen wel iets te besparen. Als er meer gezond verstand in de strijd zou worden gegooid tijdens al deze trajecten zouden dan ook de reserves van de stichtingen minder snel leeglopen. En dan zou er ook minder emotioneel gebedel om financiering nodig zijn.
Dat heet: Win-Win.
