Vastelaovesgelök vinjs se soms op vraemde plekke. Ich vinj op vastelaovesmaondig beveurbeeld al jaore ‘n grote partie vastelaovesgelök naeve ‘t rechterveurraad van de wage van de jeugprins van D’n Uul, de eerste wage in de optoch van Remunj. Det is volges mich ein van de meist bezunjere plekke woe ‘ne miens ‘ne optoch mit kint make, teminste es d’r d’r oug veur haet.
Mien kienjer vónje ’t vreuger mer nieks det ich mit häöre wage mitleep, mer doe mós eine pap ouch zien gelöksmomentjes gunne.
Es kindj waas optoch kieke ’t sjoonste van miene vastelaovend en dan neet vanwaege ’t kieke, mer vanwaege ‘t sjlok. De ganse femilie leep mit, maar ich neet. Veur mich waerde d’r ’n oppas naeve de kantj geregeld, want ich mos wie dan ouch sjlok vange! Fritske steit naeve de kantj, det wis idderein... Wie haolt eemes ‘t in de bölles om jeugprins te wille waere, höb ich mich jaore aafgevraog. Dan kins se gein lekkertjes vange en mós se juus alles aafgaeve. Dao kint toch nieks aan zeen? Nae, Fritske van veertig jaor truuk wol karamels vange, ouch al vónj hae die hillemaol neet lekker.
Biej mien kienjer lik dèt angers. Mien dochter is ein gardemaedje en die sjtaon op de wage bie de jeugprins.
En ziene tweelingbroor sjting jaore op de wage van de Prins mit de Uulejónges, gein idee eigelik wo dae tegeweurdig oethinkt.
Es eljer van ein gardemaedje moog se dan mitloupe om de wage te beveilige, om op te lette det d’r neemes te dunbie kump. Bès aeve pittig, want ich zing op maondaag altied al vreug bie ’t kult ivvenement Kuukskesmaondaag bie de Röts op de Roerkade. Vólges mich al om teen oer ofzo, vol in de sjmink natuurlik. Dan traej ich op es De Zingende Greunteman en gaef ich alles en meer veur de greunte in de vastelaovend. Zeker es ich miene lokale hit Brokke Lee zing gaon ich door ’t daak. Dit jaor höb ich ein nuuj leedje Kom kom mer, komkommer, minstens net zo good, of ja uniek. Mer genóg euver de Zingende Greunteman, dalik liek ’t nog of ich uch massaal nao de Röts wil lokke.
Laote veer terzake kómme. Nao kuukskesmaondig aet ich mich thoes mit de femilie get zoervleis en dan vertrèk ich nao ’t beeld van ’t maedje mit de meeuwe van Dolf Wong. Dao sjteit de prinsewage. Dan sjöd ich get hendjes en nöm ich mien positie in en wach ich toet de óptoch geit vertrèkke. As ’t aeve kin beveilig ich ‘t rechterveurraad van de Prinsewage, net achter de traktor. Det mós vreuger altied van mien dóchter, want dao kos ich hem teminste neet in de gate haje.’t Blief mien favoriete plekske!
‘t Veurraad, det is noe juus de plek wo alle doezjende kienjer die nao de optoch zeen gekómme zich realiseren det ’t moment gekómme is det ze eindelik sjlók kriege. Doe zuus de gezichte op die plek verangere van houpvolle verwachting in gelök, ’t is zo wied. Det wachte in de kaai (of kaoi veur de kienjer van de angere kantj van de Maas) is binne eine tèl vergaete. Ongeveer angerhalf seconde later kump de eerste lading sljok nao ónger. En dan metein graie, tas vollaje, lekkertjes sjnaje. Idder lekkertje tèlt nog op det moment. Get wiejer in de optoch blief de helf likge, mer wage ein, dao haet idderein op gewach, det is ein godsgesjink oet de hemel.
Op vastelaovesmaondig zeen ich det prachtig moment ein paar doezjend keer in die twinkelende kienjeruigskes. Omdet ich natuurlik al op die plaats loup, kint geer det gelök nooits ervare. Det is jaomer veur uch, mer ’t gooie nuujts is: sjmórges zingt De Zingende Greunteman altied bie de Röts, det is bienao net zo sjiek! Sjone vastelaovend!
